مشتاق

هاتف، کسی که مشتاق وصال هدفش است را مخاطب قرار میدهد. اطمینان می دهد که دوران شب آتشین تنهایی، تمام می شود و وقت موعود می رسد. سپس با او همنوا می شود:

ای که مشتاق وصل دلبندی
صبر کن بر مفارقت چندی
باش آمادهٔ غم شب هجر
ای که در روز وصل خرسندی
بندگان را تفقدی فرمای
تو که بر خسروان خداوندی
تو بمانی به کام دل، گر مرد
در تمنایت آرزومندی
چشم بد دور از رخت که نزاد
مادر دهر چون تو فرزندی
رخشی بیداد تاختی چندان
که غبار مرا پراکندی
کی شدی هاتف این چنین رسوا
گر شنیدی ز ناصحی پندی

هاتف